[ของตกแต่งโดนๆคลิกเลย]

ฟังวิทยุออนไลน์ ที่ izeemusic
ฟังวิทยุออนไลน์ ที่ izeemusic
ฟังวิทยุออนไลน์ ที่ izeemusic

ความรัก... เมื่อมันเกิดขึ้นได้
มันก็ย่อมหมดลงได้เช่นกัน
ถ้าเรารู้ว่าความรักของเรากับเขา
...ใกล้จะหมดลง...
ถามว่า เราจะปล่อยให้มันหมดแล้วหมดเลย
หรือจะช่วยกัน เติมเต็มหัวใจ
ให้มันกลับมาเต็ม อีกครั้ง



ครั้งหนึ่งหัวใจของเราอาจว่างเปล่า
เราอาจเคยเป็นคนที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ มาวิ่งวันอยู่ในหัวใจ
หลายคนอาจเคยใช้ชีวิตผ่านไปวันๆ จนเป็นเรื่องปกติ
แต่พอวันหนึ่ง เมื่อมีคนก้าวผ่านเข้ามาในหัวใจที่ว่างเปล่า
สิ่งที่เคยว่าง เคยโล่ง เคยไม่มีอะไร
กลับเป็นสิ่งที่ มีอะไรต่อมิอะไร เพิ่มเติมเข้ามา
นั่นคือความรู้สึกดีๆ ที่ถ่ายทอดจาก คนหนึ่ง ไปสู่ คนหนึ่ง
กลายมาเป็นความรักในเวลาต่อมา



แต่หลายคนมักจะพูดเสมอว่า
ความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ
เหมือนกับที่เราเองอาจไม่ทันได้รู้ตัวว่า
ความรัก...มันก็ค่อยๆ หมดลงได้เสมอ เช่นกัน
เวลาที่เราอิ่มเอมกับความสุขที่อยู่รอบกาย
เรามักไม่ทันนึกถึงความไม่แน่นอนที่อาจเกิดขึ้นได้
วันนี้รักกันมาก เรามีความสุขหยิบยื่นให้กันและกัน
ราวกับว่ามันไม่มีวันหมด หากเหตุการณ์เกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้
ไม่เหมือนเดิมล่ะ จะทำยังไง



การยอมแพ้...ไมใช่ทางออก
การดื้อดึงที่จะรักษาความรักเอาไว้...ก็ไม่ใช่การฝืน
หากเราทำทุกอย่างเพื่อให้ความรักที่เคยมุ่งหน้าไปผิดทาง
กลับมาเข้าที่เข้าทางได้เหมือนเดิม
นั่นต่างหากคือสิ่งที่ดีที่สุด ที่เราควรช่วยกันทำ



เติมความรัก...ไม่ยากหรอก
เพราะทุกคนต่างก็เคยทำมาแล้ว
แค่ทำเหมือนตอนแรกๆ ที่รู้สึกดีๆ ต่อกัน
อะไรที่เคยทำให้เขาแล้วเรามีความสุข นั่นแหละคือสิ่งที่จะเติมเต็ม
บางคนมีความสุขง่ายๆ เพียงแค่มีใครสักคนมาทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ให้
ไม่ต้องทำอะไรที่ยิ่งใหญ่
เลือกทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาพอใจ...แค่นี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นดีๆ
ที่จะเติมเต็มความรักให้กลับมาสดใสเหมือนเดิม



อย่าปล่อยให้ความรักมันค่อยๆ หมดลง...
โดยที่เราไม่พยายามที่จะทำอะไรเลย
ลองย้อนถามตัวเองดูว่า...
สาเหตุที่สีของความรักมันจางลงนั้น เกิดจากอะไร
เราบ้างานมากไปหรือเปล่า?
เราสองคนมีเวลาเจอกันบ่อยๆ เหมือนช่วงแรกไหม
หนังเรื่องล่าสุดที่ดูด้วยกันคือเรื่องอะไร?
เคยไปเที่ยวไกลๆ ด้วยกันอีกไหม นับตั้งแต่คบกันเป็นแฟน



เมื่อรู้ตัวแล้ว ก็เท่ากับรู้วิธีที่แต่ละคนจะเติมความรักของตัวเอง
การปล่อยให้ความเร่งรีบในชีวิตประจำวัน
มาเบียดบังเวลาที่จะเอาใจใส่กันเป็นเรื่องอันตราย
อย่าคิดว่า ไม่เป็นไรหรอก
เขาไม่คิดมากหรอก
เพราะถ้าวันหนึ่งเขาเกิดเบื่อขึ้นมา...
จนความรักของเขาที่มีต่อเรา
ลดปริมาณลง มันอาจสายเกินไปที่จะไปตามแก้ทีหลัง



หัวใจคนมันบอบบางกว่าที่คิด
อย่าปล่อยให้หัวใจมันว่างเปล่า เพราะขาดคนดูแล
เอาใจใส่กันเยอะ
เติมเต็มสิ่งดีๆ ให้กันบ่อยๆ
เพียงแค่นี้...ความรักระหว่างเรา
ก็ยังจะ เต็ม อยู่ในหัวใจของเขาตลอดไป

คิดว่ามันจริงไหมอ่ะเพื่อนๆๆๆจำไว้นะ

การไม่ได้เป็นที่ "หนึ่ง" ในใจคนที่เรารักนั้น
ไม่ได้เป็นเรื่องที่น่าเศร้าเสมอไป
การเป็นที่สอง ในใจเขานั้น ย่อมดีกว่าการเป็นที่สาม ที่สี่
หรือถึงแม้ว่า . . . เราจะเป็นที่สุดท้าย
แต่มันก็ยังดีกว่า การที่เราไม่ได้อยู่ในใจเขาคนนั้นเลยไม่ใช่หรือ


จงยิ้มให้ความรัก และ รักต่อไปเถอะ
แม้ว่า . . . รักนั้นอาจไม่ใช่ที่หนึ่ง
จนกว่าที่เรา จะบอกกับตัวเองว่า . . .
"เราทนอีกต่อไป ไม่ได้แล้ว
เราเหนื่อยกับรัก ที่เป็นเช่นนี้เหลือเกิน"


การรักใครสักคนนั้น . . .
ง่ายกว่าการตัดใจ จากใครสักคนนัก
การสบตา จากใครสักคนนั้น . . .
ย่อมมีความสุข กว่าการหลบตาใครสักคน เป็นแน่แท้
จะมีสักกี่คน ที่สามารถทำให้เรายิ้มได้ . . .
. . . อย่างสุดหัวใจ และเศร้าได้อย่างสุดหัวใจ


อย่า . . . โทษเขา ที่ไม่ได้รักเรา
อย่า . . . โทษพรหมลิขิตที่ทำให้เราเจอกัน แต่ไม่ได้ทำให้เรารักกัน
อย่า . . . โทษหัวใจตัวเองที่ไปรักเขา
อย่า . . . โทษกาลเวลาที่ทำให้เราเจอกันช้าไป
จงมีความสุข และยิ้มให้กับสิ่งต่าง ๆ เถอะ


ยิ้มให้กับคนที่เขาไม่รักเรา . . .
เพราะอย่างน้อยเขาก็คือ คนที่ได้รับความรักจากเรา


ยิ้มให้กับพรหมลิขิต ที่ทำให้เราเจอกันถึงแม้เราจะไม่ได้รักกัน . . .
เพราะอย่างน้อยพรมลิขิต ก็ยังได้ทำให้เราได้รู้จักกัน

มันมีเหตุผลหลายอย่าง
ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจไม่ให้รักใครสักคน
เหตุผลของคนเราย่อมไม่เหมือนกัน
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะรู้ตัวว่ามันคงเป็นไปไม่ได้


บางคนอาจต้องห้ามใจ
เพราะกลัวใจตัวเองจะถลำลึกและเจ็บปวดมากไปกว่านี้
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน
และคนคนนั้นก็คือคนที่เรารู้จัก
และเราก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของคนคนนั้น
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือนกับเรา


ทุกข์ทรมานแค่ไหนที่เรารักเขา
แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา
เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า
ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่
เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา
มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้
แม้จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ
แต่หากจำเป็นต้องทำเพื่อปกป้องตัวเอง
เพื่อไม่ให้ใจของตัวเองต้องบาดเจ็บ


ความหวัง เป็นเหมือนกำลังใจ
แต่มันก็จะไม่สมหวังเช่นกัน ถ้ามัวแต่หวังอยู่อย่างนั้น
แต่ก็ใช่ว่า เมื่อก้าวเดินตามฝัน หรือทำตามความหวังแล้ว
มันจะสำเร็จตามที่ใจต้องการเสมอไป

สำหรับบางอย่าง มันก็ต้องเผื่อใจไว้บ้าง
มันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้น มันอาจจะไม่เป็นอย่างนี้
อย่างที่เราต้องการให้มันเป็น

การที่เรามองข้ามคนที่พิเศษที่สุดของเราไป ก็เท่ากับว่า . . .
เราดูถูกเค้า และกว่าที่เราจะรู้ตัวว่า เราได้ทำร้ายจิตใจของคนๆ นั้น
บางทีคนพิเศษสุดคนนั้นของคุณ เค้าก็อาจจะจากคุณไปไกลแสนไกล

อยากจะขอถามทุกคนที่อ่านเรื่องสั้นเรื่องนี้ว่า . . .
คุณจำได้ไหม ว่าเมื่อปีที่แล้วทั้งปี
คุณหายใจเข้าและออกกี่รอบ? จำได้หรือป่าว?

งั้นจะขอถามใหม่ คุณจำได้ไหม เมื่อเดือนที่แล้วทั้งเดือน
คุณหายใจเข้าและออกกี่รอบ? จำได้หรือป่าว
คงจะจำไม่ได้ซินะ . . .
งั้นจะขอถามใหม่อีกครั้ง คุณจำได้ไหม
เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา คุณหายใจเข้าออกทั้งหมดกี่รอบ?
คุณก็คงจะจำไม่ได้เหมือนเดิม

คำถามต่อไป ก็คงจะเหมือนเดิม
เมื่อวานนี้ คุณหายใจเข้าออกกี่รอบ?
" . . . จำไม่ได้ . . . " นี่คือคำตอบของใครหลายคน (เกือบทุกคนเลยมั้ง)

แปลกนะ . . . ทั้งที่ลมหายใจเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในโลกใบนี้
แต่กลับไม่มีใครจำได้เลย แม้แต่คนเดียวว่าเคยหายใจไปแล้วกี่ครั้ง
เพราะอะไร???

อาจจะเป็นเพราะเราไม่เคยเห็นความสำคัญของมันเลย
เราไม่เคยต้องยากลำบากเลย ที่จะได้หายใจเข้าและออก
เราไม่เคยต้องกระเสือกกระสน ที่จะได้หายใจในแต่ละครั้ง
. . . แต่ถ้าเป็นวินาทีสุดท้ายในชีวิตของคุณ เหลือเพียงไม่นานล่ะ?

คุณหรืออาจจะเป็นญาติมิตรของคุณ
อาจจะอ้อนวอนขอกับพระเจ้า . . .
ขอให้ท่านประทานลมหายใจอีกซักครั้งให้กับคุณ
เพื่อจะยืดเวลาให้กับคุณแม้วินาทีเดียว
วินาทีที่มีค่ายิ่ง ทุกๆ คนที่อยู่รอบตัวคุณ
จะเฝ้าภาวนาขออย่าให้การหายใจในแต่ละครั้ง
. . . เป็นครั้งสุดท้ายของคุณเลย

มันเป็นสิ่งมีค่าและมีความหมายที่สุด ที่ถูกมองข้ามไป
และเมื่อวันนั้นมาถึง . . . วันที่มันเดินจากคุณไป
มันอาจจะหันหลังกลับมามองคุณ . . .
แล้วยิ้มที่มุมปาก หัวเราะ และสมน้ำหน้า
แล้วมันจะบอกว่า . . .

"ที่นี้รู้หรือยังว่า ฉันสำคัญต่อนายมากเพียงใด
ทุกครั้งที่นายหายใจ นายทำเหมือนกับว่า . . .
ฉันเป็นเพียงแค่ทาสผู้รับใช้
เมื่อวันนี้มาถึง ฉันก็ทำได้แค่หัวเราะ ในความโง่เขลาของนาย"

ทุกคนก็คงจะมีคนที่พิเศษที่สุดในชีวิต
คนที่สำคัญไม่แพ้ลมหายใจ
หรืออาจจะสำคัญน้อยกว่า ในบางคน
แค่ขอให้รู้ไว้ . . . เมื่อวันสุดท้ายมาถึง
วันที่คนๆ นั้น ต้องจากคุณไป
คุณจะไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้

อย่างน้อยๆ ก่อนที่เวลานั้นมาถึง
อยากจะให้คุณดูแลคนๆ นั้นให้ดี . . .
บางสิ่งที่หายไป อาจได้คืนมาราวปาฏิหาริย์ . . .
แต่ถ้าหากคุณทิ้งขว้างไป โอกาสจะได้คืนมาคงยาก . . .
ไม่แน่นะ . . . คนที่พิเศษสุดคนนั้นของคุณ
. . . เค้าอาจจจะมีคุณเป็นคนที่พิเศษที่สุดก็ได้นะ