เวลาใครสักคนพูดถึง "สายลม" ในความหมายใดๆ ก็ตาม
คำที่ดูเคียงคู่และชอบเดินมาด้วยกันคือ "แสงแดด"
แน่นอน ในความรู้สึกที่ดี "สายลม" แทนความหมายที่ รู้สึกสดชื่น
ขณะที่ "แสงแดด" ให้อารมณ์ที่แลดูอบอุ่น และอ่อนโยน
เวลาคนมีความรัก แดดมักเป็นเหมือน แสงสว่างในยามเช้า...
ไม่ใช่แดดที่ร้อนรนและอบอ้าวในยามบ่าย
หรือเป็นแดดที่ดูหม่นแสง เตรียมลาจาก เหมือนแสงสุดท้ายของวัน....
แดดให้อารมณ์ได้ไม่กี่แบบ แต่สายลมสร้างความรู้สึกได้หลากหลายอย่างไม่น่าเชื่อ...
ลมมีความหมายตั้งแต่ "ลมหายใจ" จนถึง "พายุมรสุม"
ไม่เคยมีใครพูดว่าแสงแดดนั้นมีกลิ่น.....
แต่กับสายลมเราสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่มีกลิ่นหอม อบอุ่น และนุ่มนวลได้เสมอ
ถ้าความรักที่ดีเหมือนแสงแดดในยามเช้า...
สายลมก็คงไม่ต่างอะไรจากความอบอุ่นที่ห่อหุ้มหรือโอบกอด(หลวมๆ)ความรักเอาไว้
เราเห็นแดดกันได้ง่ายๆ แดดมาทุกวัน สาย บ่าย เย็น ถ้าฝนไม่ตก ฟ้าไม่มืดมัว
แต่สายลมจะมาแต่ละครั้ง ไม่มีใครรู้ มันมองไม่เห็นแต่รู้สึกได้...
ไม่มีเวลาที่แน่นอน แต่ไม่เคยหายไป...
เวลาคนมีความรัก สายลมเหมือนอะไรบางอย่างที่ห่อหุ้มเนื้อตัว
แต่เวลาคนพลัดพราก ความรักห่างหาย
สายลมที่พัดโชยมา เหมือนพัดเอา ความหลัง และใครบางคน มาด้วย
"สายลม" จึงเหมือน "ความหลัง" เมื่อคนอยู่ในอารมณ์เศร้า
แต่อีกด้านมันเป็นความอบอุ่นในหน้าหนาว มากกว่าผ้าห่มผืนใหญ่บนเตียง..
"สายลม" ผ่านเข้ามาในชีวิตของทุกคน เราอาจจะรู้สึกถึงมันในตอนนี้ ขณะนี้...
ในยามที่เรากำลังมีความรักทีดี ที่อบอุ่น... แต่เมื่อมันพัดผ่านไป มันก็จะกลายเป็น"สายลมในวันเก่า"
ซึ่งเราอาจจะรู้สึกถึงมันอีกครั้ง เมื่อเราเดินอยู่ริมถนนในตอนค่ำ วิ่งเล่นในสวนสาธารณะ
หรือนั่งอยู่ริมหน้าต่างบนรถโดยสาร.....
ลมแบบนี้ของใครบางคนอาจจะสงบไปแล้วแต่เชื่อเถอะ มัน(ยัง)พัดพา อยู่ในใจ
แม้ในวันที่อากาศดูหยุดนิ่งที่สุด...